מרים אל-דהאר (אל-שרק אל-אווסט, 16.6.2007)

העיתונאית הפלסטינית, מרים אל-דאהר, יוצאת כנגד תחנות הלווין הערביות שלטענתה בוחרות להתחמק מדיון כן בבעיית הטרור האסלאמי. הן מכנות את הטרור “מה שמכונה טרור” ואת הטרוריסטים כ- “לוחמים”. בכך היא טוענת הן משרתות את הטרור, ומוסיפות לבלבול הקיים בקרב החברה הערבית והאסלאמית.

אינני מבינה מדוע חלק מתחנות הלוויין הערביות מתקשות לכנות את מעשיהן של חבורות התכּפיר [הפונדמנטליסטים המאשימים מאמינים בכפירה] כטרור. מדוע ההססנות הזו כאשר הן באות לדבר על טרור התכּפיר בסעודיה, מרוקו אלג’יר עיראק והיום גם בלבנון? מדוע ההתעקשות הזו להמשיך ולכנות את מעשיהם כ-”מה שמכונה טרור” בכל פעם שמדברים אודות ועידות או חוקים העוסקים בטרור? העניין פשוט - פעולות המכונות טרור אכן קיימות! יתרה מכך, טרור אכן קיים בעולם הערבי - טרור פונדמנטליסטי איום הדורס כל מי שעומד בדרכו. כמובן ישנן סיבות לכך אולם לכך עוד נגיע. תחילה יש לקרוא לדברים בשמם.

טרור הוא טרור
בתקופה האחרונה אנו מרבים לשמוע את הביטוי “מה שמכונה טרור” באחת מן תחנות הלווין. כאילו שלא מדובר בטרור, כאילו שטרוריסטים הם אינם אלה המביאים להשחתת הארץ בעולם הערבי מדי יום. כאילו ששפיכת דמם של חפים מפשע, לה אנו עדים, הוא עניין נפרד. הבה נכנה את מעשי הזוועה הללו בשמם האמיתי ונפסיק לגמגם.

כינוי מעשי הטרור כ-”מה שמכונה טרור”, במיוחד כשמדובר על הפיגועים בערב הסעודית המגרב ועיראק, משרת את הטרור. זוהי התכחשות להידרדרות המוסרית הקיימת היום בעולם הערבי. הרג חפים מפשע בסעודיה, עיראק, לבנון, ירדן ובכל מקום אחר הוא טרור עיוור ומטורף המעוניין להחזיר את כולנו לימי הג’אהליה. לא יתכן כי נשקוט אל מול טירוף שכזה. אין כל היגיון בניסיון להתחמק מן כינוי מעשים אלו כטרור. אין זה הגיוני להפיץ ללא כל סוף את טירופם של הפונדמנטליסטים בתחנות הלווין. אין מי שמעוניין לצפות במחזה מטורף שכזה. הספיק לנו!

הרג אזרחים עיראקיים בידי חבורות התכפיר וקריעת איבריהם, הוא טרור. טבח החיילים הלבנונים בעודם ישנים ולא לוחמים הוא מעשה טרור. זהו עניין ברור ופשוט. הוא איננו מסובך ואינו זקוק למאמצים מיותרים ומבלבלים.

מה שאירע בשנים האחרונות בסעודיה - פיגועים במבני מגורים בהם חיים חפים מפשע הינו מעשה טרור, מעשה טרור עיוור ונורא. כאשר שלטונות סעודיה רודפים אחר אותם פונדמנטליסטים הם רודפים אחר טרוריסטים ולא אחר “מי שמכונים טרוריסטים”. אותם פונדמנטליסטים והעומדים מאחוריהם בכל מקום, הם שהביאו על עצמם את הכינוי טרוריסטים, וזאת כאשר החליטו להטיל פחד ואימה ולהאשים בכפירה חפים מפשע ואת כל מי שחולק על דעתם.
כנופיית “פתח אל-אסלאם” בלבנון היא טרוריסטית ואנשי “פתח אל-אסלאם” הם רוצחים ולא “לוחמים”. כל אותן קבוצות פונדמנטליסטיות הפועלות בימים אלה בכל מקום ומקום, הן קבוצות-טירוף ולא קבוצות-דת.

על הציבור הערבי לקום ולומר את דברו
עלינו, הערבים והמוסלמים במיוחד, לכנות את שפיכות הדמים של חפים מפשע בעיראק ולא בעיראק, טרור ואל לנו לצפות שאחרים יעשו זאת עבורנו. אנו קורבנות הטרור העיוור והנורא, בין אם הוא התרחש בעיראק, בסעודיה, בלבנון או בכל מקום אחר… לפיכך עלינו לכנות את הפשעים הללו כטרור - למעשים אלה אין כל קשר אל הדת. אותם פונדמנטליסטים בלבנון ובכל מקום אחר אינם מאמינים בתיווך או בפשרה, אז לשם מה כל ההתעקשות הזו מצד אחת מתחנות הלווין הערביות להסביר את הסיבות לכשלון התיווך עם לוחמי “פתח אל-אסלאם”? ובכלל, מדוע כנופייה זו מכנה את עצמה בשם “פתח אל-אסלאם”, איזה מן פתח [ניצחון בערבית] ואיזה מן אסלאם זה? אין כל ניצחון בסגירוּת המחשבתית והרוחנית של אלו, ואין כל אסלאם במעשי הטרור שלהם.

אנו אלה החווים על בשרינו את הטרור האיום אשר שם לו למטרה לדרוס כל דבר העומד בדרכו. לפיכך האחריות לדברים שאנו אומרים בכלי התקשורת מוטלת עלינו. איננו רוצים להוסיף לביצת ההתכחשות ובלבול העובדות, שהרי הדבר יביא לשקיעתנו בים הטרור. ראשית עלינו להודות כי קיימת בקרבנו בעיית טרור אידיאולוגי-פונדמנטליסטי, וכי הטרור הזה מכה בנו כמו גם באחרים. בהמשך נדבר גם על הסיבות, ונעסוק גם בהן, גם אם יעשה הדבר בהזדמנות אחרת. עוד נדבר על הקשר בין האידיאולוגיה הפונדמנטליסטית לבין הדמוקרטיה, או היעדרה. התקשורת החזותית נושאת כיום באחריות מוסרית כבדת משקל. לכן עלינו לבקש אותה כי לא תבלבל את המבולבלים ושלא תבלבל בין העובדות ושתכנה את מעשי הטרור בשמם האמיתי. חלק מתחנות הלווין מגלות רגישוּת כאשר בא המערב ומתערב בסוגיות הנוגעות לטרור המכה במערב ובמזרח התיכון. אז, כמנהג התוכי, הן חוזרות ומשננות את הביטוי “מה שמכונה טרור”. מכך עלול להיווצר הרושם כי הטרור שאנו הערבים חווים הוא עניין שונה. מספיק עם ההססנות, הטרור הוא טרור ואין לכנותו “מה שמכונה טרור”ֱ

 الإعلام العربي و”ما يسمى بالإرهاب”

مريم الضاهر (الشرق الأوسط، 16.6.2007)

لا أفهم لماذا يصعب على بعض الفضائيات العربية وصف ارهاب الجماعات التكفيرية في العالم العربي بالإرهاب. ما هذا التلعثم عند الحديثعن الارهاب التكفيري في السعودية والمغرب والجزائر والعراق واليوم في لبنان. لماذا هذا الاصرار على تكرار عبارة «ما يسمىبالإرهاب» في كل مره يتحدثون فيها عن مؤتمرات او قوانين لها علاقة بالإرهاب. الامر بسيط، هناك ما يسمى بالإرهاب لأنه هناك، اوبالأحرى هنا في العالم العربي يوجد ارهاب، ارهاب تكفيري مقيت يسحق كل من وما يقف في طريقه. طبعا توجد اسباب، لنتحدث فيما بعدعن الاسباب ولنبدأ اولا بتسمية الامور بمسمياتها.

نسمع عبارة «ما يسمى بالإرهاب» كثيرا في الآونة الاخيرة في احدى الفضائيات وكأنه لا ارهابَ هناك ولا إرهابيون يعيثون في الارضفسادا في كل يوم في عالمنا العربي. وكأن كل هذا الذي نشهده من سفك لدماء الأبرياء هو شيء آخر، فلنسم الفظائع بمسمياتها ولا نتلعثم.

ان يوصف الارهاب بـ«ما يسمى بالإرهاب» خصوصا عند الحديث عن التفجيرات في السعودية والمغرب والعراق هو خدمه للارهاب، انهإنكار للانحطاط الأخلاقي الحاصل في عالمنا العربي. قتل الابرياء في السعودية والعراق ولبنان والأردن وفي كل مكان هو ارهاب اعمىمجنون يريد العودة بنا الى الجاهلية. لا يمكننا ان نصمت إزاء هذا الجنون. من غير المعقول الاجتهاد في ايجاد مخارج لوصف الارهاب. ومن غير المعقول بث جنون هؤلاء التكفيريين في الفضائيات الى ما لا نهاية. لا احد يريد ان يشاهد هذا الجنون، فكفى.

تفجير المدنيين العراقيين وتمزيق أجسادهم على ايدي الجماعات التكفيرية هو ارهاب. ذبح الجنود اللبنانيين وهم نيام ليس جهادا بل هوارهاب. هذا امر واضح وبسيط وغير معقد ولا يحتاج الى اجتهادات فلا تربكونا.
ما حدث في السعودية في السنوات الاخيرة من تفجير للمباني السكنية التي يقطنها الابرياء هو ارهاب بل ارهاب اعمى ومقيت. عندما تتعقبالسلطات السعودية هؤلاء التكفيريين فهي تلاحق ارهابيين ولا تلاحق «من يوصفون بالإرهابيين». هؤلاء التكفيريون ومن يقف وراءهم فيكل مكان هم الذين نعتوا انفسهم بالإرهابيين عندما قرروا ترهيب وترعيب وتكفير الابرياء وكل من يخالفهم الرأي.

عصابة «فتح الاسلام» في لبنان ارهاب ورجال «فتح الاسلام» هم قتلى وليسوا «مقاتلين». ما تفعله اليوم كل هذه الجماعات الأصوليةالتكفيرية في كل مكان هو تجنٍّ وليس تديناً.

نحن العرب والمسلمون تحديدا من يجب ان يسمي ما يحدث في العراق وغير العراق من اراقه لدماء الابرياء ارهابا، ولا ننتظر أحدا كييسميه لنا. نحن ضحايا لهذا الارهاب الاعمى المقيت إنْ كان في العراق او السعودية، لبنان.. الان.. ولاننا كذلك علينا ان نسمي هذا الاجرامالذي لا علاقة له بالدين كما هو. هؤلاء التكفيريون في لبنان وفي كل مكان لا يؤمنون لا بوسطية ولا بحل وسط، فلماذا اصرار احدىالفضائيات على سؤال البعض عن اسباب فشل الوساطات مع مقاتلي «فتح الاسلام». لا افهم لماذا تسمي هذه العصابة نفسها بـ«فتحالاسلام». اي فتح وأي اسلام هذا الذي يتحدثون عنه؟ لا يوجد اي فتح في كل هذا الانغلاق الفكري والروحي لهؤلاء، ولا يوجد اسلام في هذاالارهاب المقيت.

لأننا نعيش كل هذا الارهاب المقيت، والذي يستهدف كل شيء يقف في طريقه، فإن علينا ان نكون مسؤولين في ما نقول في اعلامنا. لا نريدان نغوص اكثر في مستنقع الإنكار وخلط الحقائق لان هذا سيغرقنا جميعا في بحر الارهاب. علينا اولا ان نعترف انه يوجد عندنا ارهابفكري وتكفيري وان هذا الارهاب يضرب بنا وبغيرنا. نتحدث لاحقا عن الاسباب، نبحث فيما بعد، او بالتزامن لا ضير، عن علاقة هذا الفكرالتكفيري بالديمقراطية او عدمها. الاعلام المرئي وغير المرئي اليوم يتحمل مسؤولية أخلاقية كبرى، لذا نرجوهم أن لا يُربكوا المربَكيناصلا وأن لا يخلطوا الحقائق، وأن يسموا الامور بمسمياتها. هناك حساسية ملحوظة عند بعض الفضائيات بالذات عندما يبحث الغرب فيقضايا تتعلق بالإرهاب الضارب بالغرب وبالشرق فيبدأون بتكرار عبارة «ما يسمى بالإرهاب» بشكل ببغائي مما يعطي الانطباع ان كلالارهاب الذي نعيشه هو شيء اخر. كفى تلعثما، الارهاب ارهاب ولا يجب تسميته «ما يسمى بالإرهاب».