דאוד אל-שריאן (אל-חיאת, 18.4.2009)

על רקע חשיפת התארגנות תאי חזבאללה במצרים, מצביע העיתונאי וסגן מנהל ערוץ אל-ערביה דאוד אל-שריאן, על מידת ההשפעה של איראן וחזבאללה בקרב מדינות ערב ובמצרים בפרט, כאשר על אף הפגיעה בריבונותה של מצרים, ישנם בתקשורת הערבית ובקרב דעת הקהל הערבית מי שמצדיקים מעשה זה. הכל בשם המאבק המזוין בישראל.

לאחר מלחמת יולי 2006 הצליח חזבאללה לבסס את אחיזתו בשני המרחבים – הלבנוני והערבי אף שלא שחרר אף שעל אדמה במלחמה הזו, הביא לקבלת החלטת האו”ם 1701, כפה חסות בינלאומית על הגבולות עם ישראל והביא לסגירתם. זאת בנוסף למאות השהידים והרס התשתית הלבנונית. את אותה תוצאה קצרה תנועת חמאס במהלך מעשה התוקפנות נגד עזה, על אף שמציאות חייהם של תושבי עזה, הן במישור הפוליטי והן במישור החומרי, הפכה גרועה בהרבה ממצבה לפני המלחמה.

לאורך המלחמה איש אינו יכול לומר מה נכון ומה אינו נכון. כל זמן שהינך מניף את סיסמת המלחמה כנגד ישראל, הציבור איתך – מסכימים עמך בשתיקה או בתמיכה. נתונה לך הזכות להוביל את האומה לאבדון ולהיחשב לגיבור. כאשר המלחמה מגיעה לסיומה, הציבור שוכח את האבדות האנושיות, הפוליטיות והחומריות ומתייחס אל מנהיגי המלחמה כדרך שמתייחסים לכוהני הדת, בין אם אמרו אמת וצדקו או טעו. כשם שסיסמת המלחמה כנגד ישראל הייתה אמצעי להצדקת הדיכוי ושלטון הצבא, במדינות ערביות רבות, היא הפכה היום מכשיר לעריצותם של מפלגות וארגונים על חשבון הלגיטימיות השלטונית של המדינות וריבונותן.

מצב זה נראה היום ברור לכל, עם פעילויותיו של חזבאללה על אדמת מצרים. המפלגה [חזבאללה] מנפנפת בסיסמת המלחמה כנגד ישראל ותחת סיסמה זו הצליחה להצדיק את הפרת הריבונות המצרית והיא אף דורשת מהמצרים להסכין עם אותה הפרה. אם לא תיעתר לכך מצרים, עליה לשאת בכך שיאשימוה ביציאה נגד כוחות ההתנגדות באזור, ביסוס עקרון שמירת הניטרליות עם האויב, מילוי הדרישות האמריקאיות, היצמדות לתפקיד המתווך, והסטת דעת הקהל המצרית מנסיגת המשטר בכל סוגיות הפנים, ועוד כהנה וכהנה האשמות. המצער הוא כי חזבאללה מצא מי שתומכים בו, ואחרים המחרישים.

אנו עומדים בפתחה של מלחמת סיסמאות. מה שמתרחש איננו מלחמה כנגד ישראל כי אם מאבק אידיאולוגי ואזורי בשמה. וההוכחה היא שחלק מאמצעי התקשורת הערביים מדברים היום אודות חידלונם של המצרים ועורכים השוואה בין התרומה של ”חזבאללה“ וזו של מצרים בהגנה על הפלסטינים. זאת על אף שחזבאללה הוקם רק בשנת 1982 ואינו מסוגל אף להביא לשחרור כל אדמות לבנון. אפילו איראן שהעניקה לפלסטינים לא יותר מסיסמאות נכנסה לזירת ההשוואה עם מצרים, עד כדי כך שנאמר כי מצרים בדתה תא של חזבאללה על מנת שאיראן תכריז על הפסקת התמיכה הצבאית בפלסטינים. כאילו שצי המלחמה והספינות האיראניות חגים סביב פלסטין בחפשם אחר חזית ללחום בה.

حرب الشعارات على إسرائيل

داود الشريان (الحياة، 18.4.2009)

بعد حرب تموز 2006، نجح «حزب الله» في تكريس موقعه على الساحتين اللبنانية والعربية، رغم انه لم يحرر شبرا واحدا من الارض في تلك المعركة، وتسبب في صدور القرار الدولي الرقم 1701، وفرض وصاية دولية على الحدود مع اسرائيل واغلاقها، فضلاً عن مئات الشهداء وتدمير البنية اللبنانية. والنتيجة ذاتها حصدتها حركة «حماس» خلال العدوان على غزة، رغم ان واقع اهالي غزة، على المستويين السياسي والمادي، اصبح اسوأ بكثير مما هو عليه قبل الحرب.

خلال الحرب لا احد يستطيع ان يتحدث عن الخطأ والصواب. وطالما انك ترفع شعار الحرب على اسرائبل، فالناس معك، بالصمت عنك او تأييدك. لك الحق ان تسوق الأمّة الى الهلاك، وتوصف بالبطولة. وحين تنتهي المعركة، ينسى الناس الخسائر البشرية والسياسية والمادية، ويتعاملون مع قادة الحرب على طريقة المجتهد، محق اصاب ام اخطأ. ومثلما كان شعار الحرب على اسرائيل وسيلة لتبرير القمع وحكم العسكر، في غير بلد عربي، اصبح اليوم اداة لطغيان الاحزاب والمنظمات على حساب شرعية الدول وسيادتها.

هذه الحال تبدو واضحة اليوم في قضية نشاطات «حزب الله» على الارض المصرية. الحزب يرفع شعار الحرب على اسرائيل. وتحت هذا الشعار، استطاع ان يبرر التجاوز على السيادة المصرية، بل يطالب المصريين بالموافقة على هذا التجاوز. واذا لم تستجب مصر، فإن عليها ان تتحمل اتهامها بمواجهة قوى المقاومة في المنطقة، وتكريس مبدأ الحياد مع العدو، وتنفيذ المطالب الاميركية، والتمسك بدور الوسيط، واشغال الرأي العام المصري عن تراجع النظام في كل الملفات الداخلية، الى غير ذلك من تهم. والمؤسف انه وجد من يؤيده، او يصمت عنه.

نحن امام معركة شعارات. وما يجري ليس حرباً على اسرائيل، بل صراع عقائدي واقليمي باسمها. والدليل ان بعض الإعلام العربي اليوم يتحدث عن تخاذل المصريين، ويعقد مقارنة بين دور «حزب الله» ومصر في الدفاع عن فلسطين، رغم ان الحزب لم يولد الا العام 1982، وغير قادر على تحرير كامل الارض اللبنانية. حتى ايران التي لم تقدم للفلسطينيين سوى الشعارات دخلت حلبة المقارنة مع مصر، الى درجة القول إن مصر افتعلت خلية «حزب الله» من اجل ان تعلن ايران وقف أعمال الدعم العسكري للمقاومة الفلسطينية، كأن الأساطيل والبوارج الايرانية تحوم حول فلسطين بحثاً عن جبهة للقتال.