הם בעידן פרסי הנובל…ואנחנו בעידן פתוות הזלאבּיה*
כללי 27 באוקטובר, 2008סעיד אל-חמד (אאפאק, 25.10.2008)
תורגם על-ידי ברוריה הורוביץ
העיתונאי הבחרייני, סעיד אל-חמד, עומד על מבול פסקי ההלכה [פתוות] המציף לאחרונה את עולם האסלאם המבטא לראייתו חוסר אונים - ההפך הגמור מפסגת האנושות המתגלמת במעמד פרס הנובל. מן הצד השני, מבקר אל-חמד את צביעותם של האסלאמיסטים התוקפים את המערב “הכופר” ומכנים את פרס הנובל כפרס אימפריאליסטי, אך ממשיכים להיתלות במדע ובתענוגות החיים אותם הוא מייצר.
|
רבים מבין המשכילים והסופרים עוד יכתבו, בוודאי, בכאב אודות הפרדוקס הטומן בחובו משמעויות עגומות. הרי שבזמן שועדת פרס נובל מפרסמת את שמות המדענים בני המערב הראויים לפרס העולמי החשוב ביותר בזכות הישגים מדעיים מבריקים ויוצאי דופן שעתידות להיות להם השלכות ניכרות ובעלות חשיבות להתקדמות האנושות..
פרדוקס המערב
באותו זמן בדיוק, מעצבים את הנוף התרבותי והחברתי שלנו ויכוחים לוהטים והרסניים, שהחברות הערביות מפליגות ואף שוקעות בהם, סביב תופעת הפתוות שצצה ועלתה מחדש. הפעם נעשה הדבר באופן שמכלה את שאריות הבינה האחרונות שעוד נותרו לנו, הערבים, זאת לאחר, שלמעשה, בּינתנו בוזבזה לריק וירדה לטמיון בויכוחים והתנצחויות סביב דברי ההבל ששואבת ומעלה מכונת החשיבה. בל נייחס זאת לדת, שהרי היא חפה מפתוות העוסקות בדברי הבל כגון: פתווה האוסרת אכילת זלאביה, פתווה האוסרת לערבב בָּסלט ירקות ששמותיהם ממין זכר עם ירקות ששמותיהם ממין נקבה, פתווה המפקירה את דמם של מנהלי ערוצי הלוויין ומתירה את הוצאתם להורג וכד’, והאחרונה שבהן היא זו העוסקת ברעלה “”שתומת העין”, שניתן לראות דרכה בעין אחת. בכך, כנראה, יש משום הכשרת הקרקע ויצירת אקלים נוח המאפשר את הבאת הצ’אדור [רעלה שעוטות נשות איראן] ורעלת הטאליבאן [הבורקה- רעלה שעוטות נשות אפגניסטן] ואת השימוש בהן. אלה קמו לתחייה כתוצאה מהמצב השורר כיום באזור שמשתרע מכאן עד להרי אפגניסטן, ובכל הארצות בהן עוברת דרך המשי והתבלינים. דרך זו הפכה עתה לדרך פצצות ההגות והתרבות השואפות להפיח רוח חיים בתכניתם של אנשי המערות הראשונים, לאחר הנסיגה מתכנית ההתעוררות הפוליטית בעלת אצטלה דתית ותופעות הנחת מטענים ממולכדים, הפצצות והרס המתלווים אליהם.
אכן, זהו, למעשה, פרדוקס כאוב ואכזרי ביותר, ומטיל עלינו מעמסה כבדה. הלוא שם, במערב “הצלבני, הכופר, הארור”, כפי שמכנים אותו כמה מבינינו יומם וליל, הם שוקדים ללא לאות על השבחת הישגיהם, עבודותיהם המדעיות ותגליותיהם שהכו את העולם בתדהמה. באמצעות כל אלה הם כפו את נוכחותם אשר מתנגדיהם המושבעים, השונאים אותם שנאה עזה, אינם יכולים בלעדיה. והרי, כאשר תוקפים אותם מחושים קלים ובני חלוף, הם ממהרים לתפוס את המטוס הראשון ונוחתים שם, בארץ “הכופרים”, כדי לבקש מהם ישועה באמצעות המדע והידע הרפואי שלהם, וכדי לחפש תרופה לחולה, או להשיב לו את נעוריו שחלפו, שכן עדיין נותר בנפש שריד של רצון ליהנות מתענוגות החיים שרק “מערב” זה, אותו הם מקללים בסתר ובגלוי, יכול לספק אותם.
תרבות הבלים
מצב קשה אחר המתגלה לעינינו, שכל כולו פרדוקס כאוב ביותר, הוא מצבם האומלל של הערבים והמוסלמים המתייסרים במאבק מתמשך שאין לו סוף סביב פתוות ההבלים המוצאות ללא הרף, בעוד שאחרים מציגים בפנינו גרסה מיושנת של נאומים, רעיונות, אמירות ומאמרים יומיומיים המופצים בין האנשים, מעוותים את תודעתם וחומסים אותה. זהו התקליט השרוט אותו מסובבת מנטאליות הקונספירציה שאינה חדלה לראות בפרס נובל העולמי לא יותר מאשר “פרס אימפריאליסטי שמניעות אותו אצבעות הציונות והאימפריאליזם, ושאינו מוענק אלא בתנאים התואמים לאינטרסים של האימפריאליזם הסחטן ולתכניות ההשתלטות שלו.
וכך הולך ומחמיר מצבם של הערבים והמוסלמים, ונמשכת קהות החושים הפוסעת על שתי הסעיפים, בין תרבות ההבלים המתגלמת בפתוות הנ”ל, לבין תרבות המניפה את דגל החרות והקדמה, אך היא, וזה הפרדוקס הנוסף, נפגשת ומתחבקת באמצע הדרך עם שיטתה של תרבות ההבלים המתבססת על מנטאליות הקונספירציה. התוצאה הבלתי נמנעת היא העלמת התודעה מצד אחד, והגבלתה מצד שני..!!
זהו, למעשה, מצב בלתי פתיר שנבצר מאיתנו להבינו. אין בו אלא ייצור חוזר ונשנה של רעיונות הנשלטים ע”י משבר, וניהול משברים ע”י רעיונות אלה שאין להם אלטרנטיבה אמיתית ופתרון אמיתי. דבר זה מותיר, באופן טבעי, חלל נרחב שעליו משתלטים רעיון ההבלים ותכנית ההבלים התרבותית המציפים אותנו בויכוחים והתנצחויות, שאנו נותנים להם במה, סביב הוצאתם להורג או רק הלקאתם של מנהלי ערוצי הלוויין, אוכלי הזלאביה, ומערבבי הירקות בסלט במין שאינו במינו. בעוד הם שם, במערב, מגיעים לפסגת העולם בזכות הישגים מדעיים גדולים ורבים, הרי אנחנו, כאן, איננו מסוגלים אלא להרוג או להלקות את עצמנו. האם קיים פרדוקס אומלל מזה??!
*זלאבּיה- סוג של בצק מטוגן
زمانهم نوبل..وزماننا فتوى الزلابية
سعيد الحمد (آفاق، 25.10.2008)
لاشك أن العديد من المثقفين والكتاب سوف يكتبون بمرارة عن المفارقة المؤلمة في دلالاتها.. ففي الوقت الذي كانت فيه لجنة نوبل تعلن أسماء العلماء الغربيين المستحقين لأهم جائزة عالمية لانجازاتهم العلمية الفائقة التميز والتي ستكون لها انعكاسات لافتة ومهمة من حيث تقدم البشرية..في هذا الوقت بالذات تستغرق ولن نقول تغرق مجتمعاتنا العربية ومشهدنا الثقافي والاجتماعي العام في جدالات ساخنة وطاحنة حول ظاهرة الفتاوى التي انفلتت من جديد وهذه المرة بشكل يهدر ويبدد آخر ما تبقى لنا من بقايا عقلنا العربي المبذول أصلاً والمهدور أساساً في جدالات وسجالات حول ما تضخه آلة الفكر الخرافي ولن نقول الديني، فالدين من هذا الفكر براء من فتاوى خرافية مثل تحريم أكل الزلابية وفتوى عدم خلط خضراوات السلطة بين “المذكر والمؤنث من أنواع وأسماء الخضار” ومن فتوى إحلال وإباحة قتل ملاك وأصحاب القنوات الفضائية وغيرها من فتاوى لعل آخرها فتوى النقاب “الأعور” أبو عين واحدة الذي يبدو أنه توطئة ومقدمة تهيئ المناخ لاستحضار واستعمال “شادور” ونقاب طالبان التي بدأت الروح تعود اليها نتيجة الحالة التي تمر بها المنطقة الممتدة من هنا الى جبال الأفغان مروراً بكل البلدان الواقعة على طريق الحرير والتوابل والذي أصبح الآن طريق القنابل الفكرية والثقافية التي تسعى لإحياء مشروع أهل الكهف الأول بعد تراجع مشروع الصحوة السياسية ذات الغلاف الديني وما جرى في المشروع من مظاهر تفخيخ وتفجير وتدمير.
إنها بالفعل مفارقة شديدة المرارة شديدة القسوة والوطأة على نفوسنا.. فهم هناك في الغرب “الصليبي الكافر والملعون على لسان البعض منا صباح مساء” يمضون بلا كلل في استكمال انجازاتهم وأعمالهم العلمية وكشوفاتهم المعرفية التي بهروا بها العالم ومن خلالها فرضوا وجودهم الذي لا يستغني عنه أشد مناوئيهم كراهية لهم والذين عندما يصابون بوعكة صحية عابرة سرعان ما يستقلون أول طائرة ليحطوا هناك في بلاد “الكفار” طلباً لنجدتهم وعلمهم وطبهم وطبابتهم وبحثاً عن دواء يشفي العليل منهم ويعيد له شبابه الذي مضى وما زال في النفس بقية من طلب للذات الدنيا لن يوفره له سوى هذا “الغرب” الملعون سراً وعلانية.. وهي حالة أخرى مريرة. لكنها في المجمل مفارقة شديدة المرارة عندما نكتشف بؤس الحالة العربية والاسلامية وهي تتخبط في صراع طويل، لم ينتهِ حول فتاوى الخرافات التي يدفع بها بلا هوادة، فيما البعض الآخر يطلع علينا بنسخة مهترئة من خطابات ومن أفكار ومن مقولات وكتابات يومية مرسلة بين الناس تزيف وعيهم وتسلبه بعد أن تعمل فيه تشويهاً حيث الأسطوانة المشروخة تديرها عقلية المؤامرة والتي ما زالت ترى في جائزة نوبل العالمية مجرد “جائزة امبريالية تحركها اصابع الصهيونية والاستعمار لا تمنح الا وفق شروط مصالح الامبريالية الابتزازية ومشاريع الهيمنة“.
وهكذا تزداد الحالة العربية والاسلامية سوءاً وتستمر غيبوبتها المزدوجة ما بين ثقافة الخرافة متجسدة في تلك الفتاوى، وما بين ثقافة ترفع راية التحرر والتقدم لكنها “وهنا المفارقة الأخر“، تلتقي وتتعانق في منتصف الطريق مع ثقافة الخرافة من حيث منهجها القائم على أساس عقلية المؤامرة لتصبح النتيجة واحدة هي تغييب الوعي من جهة وتقييده من جهة أخرى..!!انها بالفعل حالة مستعصية على الفهم مستعصية على الحل لا تملك سوى اعادة انتاج أفكارها المأزومة وتدوير أزماتها بمثل هذه الأفكار التي لا تملك البديل الحقيقي والحل الحقيقي بما يترك فراغاً واسعاً من الطبيعي في اجوائه، أن تتمكن الفكرة الخرافية والمشروع الثقافي الخرافي الذي يغرقنا في جدالات وسجالات ومناقشات نفتح لها الأرض والفضاء حول قتل أو تعزيز أو مجرد جلد ملاك الفضائيات وآكلي الزلابية وخالطي خضراوات السلطة. وفيما هم هناك في الغرب يتفوقون على العالم بمزيد من الانجازات العلمية الكبيرة لا نملك هنا إلا أن نقتل الذات أو نجلدها.. وهل هناك من مفارقة أكثر بؤساً!؟؟
